Κανείς μόνος απέναντι στην αδικία.
Η αλληλεγγύη είναι η στιγμή που το πρόβλημα του ενός παύει να είναι «δική του υπόθεση» και γίνεται ευθύνη της συλλογικότητας.
Η δύναμή μας αρχίζει εκεί που τελειώνει η απομόνωση
Ο εργαζόμενος που βρίσκεται μόνος απέναντι σε μια άδικη απόφαση έχει περιορισμένη δύναμη. Οι εργαζόμενοι που οργανώνονται, μιλούν μαζί και απαιτούν κοινούς κανόνες αλλάζουν την ισορροπία. Αυτό είναι το θεμέλιο του συνδικαλισμού: όχι η ομοφωνία σε όλα, αλλά η απόφαση ότι κανείς δεν εγκαταλείπεται όταν αδικείται.
Αλληλεγγύη σημαίνει να υπερασπίζεσαι το δικαίωμα του συναδέλφου ακόμη κι όταν το πρόβλημα δεν έχει φτάσει ακόμη σε εσένα. Γιατί κάθε αυθαιρεσία που γίνεται κανονικότητα σήμερα μπορεί να γίνει ο κανόνας για όλους αύριο.
Από τη δουλειά μέχρι τη γειτονιά
Οι άνθρωποι δεν αφήνουν τη ζωή τους στην πόρτα της δουλειάς. Ο μισθός, το ωράριο, η εργασιακή ασφάλεια και η πίεση καθορίζουν πόσο χρόνο μένει για την οικογένεια, αν υπάρχει δυνατότητα ξεκούρασης και αν μπορούν να στηριχθούν όσοι χρειάζονται φροντίδα.
Γι’ αυτό η συνδικαλιστική αλληλεγγύη δεν περιορίζεται στη βάρδια. Εκφράζεται όταν στεκόμαστε δίπλα στον συνάδελφο που δοκιμάζεται και όταν υπερασπιζόμαστε συνθήκες ζωής που επιτρέπουν σε όλους να ζουν με ασφάλεια.
Μια ιστορική υπενθύμιση από το Μέμφις
«Είμαστε όλοι δεμένοι στο ίδιο ένδυμα της μοίρας.»
Martin Luther King, Jr., 1968
Στην απεργία των εργατών καθαριότητας του Μέμφις το 1968, η μάχη για την αναγνώριση του σωματείου, ασφαλείς συνθήκες και αξιοπρεπή αμοιβή έγινε σύμβολο μιας ευρύτερης αρχής: η αδικία απέναντι σε μια ομάδα εργαζομένων δεν είναι απομονωμένο γεγονός. Επηρεάζει την κοινωνία ολόκληρη.
Η αλληλεγγύη είναι πράξη
Δεν αρκεί να συμφωνούμε ότι κάποιος αδικείται. Χρειάζεται παρουσία, ενημέρωση, συμμετοχή και στήριξη. Η συλλογική εκπροσώπηση αποκτά περιεχόμενο όταν τα μέλη δεν λειτουργούν σαν θεατές αλλά σαν μέρος μιας κοινής προσπάθειας.
Αλληλεγγύη χωρίς σύνορα και χωρίς εξαιρέσεις
Η Ρόζα Λούξεμπουργκ αντιμετώπιζε τη διεθνή αλληλεγγύη των εργαζομένων ως αναπόσπαστο μέρος της χειραφέτησής τους. Η ιδέα παραμένει ισχυρή και στην καθημερινότητα: η συλλογικότητα δεν σταματά στην ειδικότητα, στο τμήμα, στην επιχείρηση ή στην εθνικότητα. Όταν οι εργαζόμενοι ανταγωνίζονται μεταξύ τους για τα στοιχειώδη, κερδίζει η ανασφάλεια. Όταν οργανώνονται γύρω από κοινά δικαιώματα, μεγαλώνει η δύναμη όλων.
«Δεν υπάρχει σοσιαλισμός χωρίς διεθνή προλεταριακή αλληλεγγύη και δεν υπάρχει σοσιαλισμός χωρίς ταξικό αγώνα.»
Ρόζα Λούξεμπουργκ, 1915
Η αλληλεγγύη, όμως, δεν είναι μόνο ιστορικό σύνθημα. Είναι το να μη μένει ένας συνάδελφος μόνος όταν πιέζεται, να μη θεωρούμε ξένο το πρόβλημα μιας άλλης ομάδας εργαζομένων και να καταλαβαίνουμε ότι καλύτερη ζωή στο σπίτι προϋποθέτει δικαιοσύνη και ασφάλεια στη δουλειά.
Ιστορική αναφορά: Martin Luther King, Jr. Research and Education Institute — Memphis Sanitation Workers’ Strike.